امشب درون جبهه ی فکری غباری ام پر پر به بمب فاجعه ایی انتحاری ام هر لحظه در حکایت خود غوطه می خورم با سوز زخم خسته ی بی تاب و کاری ام گلدان پشت پنجره ام یاد رفته ام بنگر به اشک خسته ی در دیده جاری ام در شاخه های شب زده اری شناورم با مهر منصفانه ی بی اعتباری ام بر روزهای رفته ی عمرم نظاره کن پل می زنی به ثانیه های شعاری ام در راه زندگی که رسیدم به نیمه ره افتاد تاج قهقه ی استواری ام افکار باغ من شده در دام صاعقه ای پنجه های شاعر روح شکاری ام با کوله بار سحر نگاهت به پنجره ای عشق نو رسیده تو باش از حواری ام تا بازوان محکم مهر و حضور تو فصلی شود به ظلمت بی بند و باری ام حتی بماند از تب عمرم دو روز وبس دلشادم از بضاعت تو در نداری ام
