ای دیده مزن چشم که در تو ثمری بود در عمق تو شهزادة عشق را اثری بود. خود بیخبر از سفره ی دل با که بگفتی این راز که هر چشم به او را نظری بود. گفتیم مدارای نگاهت بنه نُه (۹) ماه گفتی به چه سود؟پیشه من باروری بود. با آب زلال از غم ایام گذشتی... صد وای که غم بر تو به ماه قمری بود. کم نوری و تاری و سیاهی صفتی چند با اینهمه کارت گل من عشوه گری بود. ما هر سحر از ورد و دعا دست مداریم وقتی بشنیدیم که یارت سفری بود. «اوقات خوش آن بود که با دوست بسر شد باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود.» با باز و عقاب در پی خرگوش سعادت گوشش بگرفت ساده به دنبال خری بود. ای دیده مزن چنگ به زخم دل کهنه زیرا همه فخرت به نیکو پدری بود. از بارش بسیار تو هرشب بشکستیم زان تهمت بر چشم که از عیب بری بود. بر گونه نگاهی که انگار شمال است بر جوی پر از آب که گفته ضرری بود؟ افسوس که در دولت ما قدر تو هرگز ای اشک ندانند که عمرت بصری بود. گر مایه ی تو با لب و دندان بسنجیم دانیم که حقت همه عمر تاج سری بود. ای دیده مزن چشم که دردانة عشق است این اشک که سرمایه اش از دم هدری بود.
