سوز دل من باشد یک سین ز هفت سینم پژمرده صدای من از بس غصه می بینم . سین دو سرشکم باد، از چشم زند فریا د با خشم فرو ریزد از دیده ی کم بینم . درقلب من است آشوب،ازنا به سرانجا می سیما ی من آشفته ، نالانم و غمگینم. سین سه که سیما بود سیمین تن ذهن چارش هر چند کدرست از غم افتاده به بالینم. سرمای الفبا یت سین پنجم هفت سین آن را به چه زیبایی تعبیر و می چینم. سنگست دلت آنهم سین ششمم باشد در شمارش اعداد در سفره رنگینم. یاد سفرت آید باز این دل بیچاره هفت سین به کنار افکن،فرهادی و شیرینم. ای کاش نمی رفتی ، ای کاش نمی رفتم شاید که زحکمت بود ، این بوده در آیینم. در سینه هر آنچه هست سین هفتمم باشد بد کردی و باز انگار عاشق تر و بی کینم.
