من در آن پیچش مشکین سرت لا به لای جنگل رویایی بستر مخمل دستانم را که پر از خواهش و خوابی گرم است، جست و جو می دارم. بوسه ی گرم سر انگشتانم بر لب پوسته ی ریشه ی مو در تفرجگاه تنهایی باز انگار تو را می خوانم. در شب زلف تو دستانم، غرق رقص دست من و موی تو و آن، موج نگاهت چون برق وسعت قلب تو پهناور و آن، خانه ی زیبای شمالم در شرق. در نوازشکده ی موی تو خاموشم و باز با حضورت گل من در خم پیچ گیاهان سرت آبپاش لب من، عطر تو گیجش کرد. شخم انگشتانم روی این مزرعه ی مشکینت بیل ناخنهایم را به غزل می خواند. ناز این خنده ی زیبای بهارت ای جان، آفتاب نگهت نورانی سایه ات بر سر ما طولانی، خاک پوستت مرغوب، حتم دارم امسال مزرعه پر برکت موی تو پر محصول.
