«خورشید» سحر از یاد تو قلبم به شکایت افتاد زدمش هیس ! ولی باز بدادم بر باد. همه اعضای مرا سخت بلرزاند و سپس حزن و اندوه صدایم برسیدش فریاد. آمدم ناله ی خود را با دولب ، پوش کنم اشک از آتش چشمم شد برون از بیداد. دست آمد که ره اشک ببندد شاید دیده گفتا: رو کنار،عشق خودین برماداد. گونه هایم فرش قرمز بهر این اشک زدند چشم هر لحظه برم، کودک شیرینی زاد. آنقدر دیده ی من ، در پی تو می رقصد تا که خونخانه شود چشمُ تو آیی دلشاد. ناگه در حال و هوایت ، ذهن ما مملو نور گفت: می آیی از آن کوه برون هر بامداد. هر سحر منتظرت دیده به ره می دوزم تا برون آیی شوی شید، بکن از ما یاد .
