«استاد غمواژه» الا استاد غمواژه ، مرا آهنگ تو باید بزن برچنگ وگیتارت که گویم شعرنو شاید. مگوحالت خراب وجایگاهت سردو ویرانست که با حال خراب و زار بهتر واژه آراید. ........ بدان بی وقفه دانایی و ما درنزد تو پوچیم اشارت کن در آنلحظه که برآهنگ توکوچیم. زِ ما ایراد بسیار و خدا ما را ببخشاید که گه لطفش نمی بینیم وانگاراز ازل لوچیم. ........ الا استاد غمواژه ، مرا مِهرت کنون بر دل که جزغمواژه های تو، توانِ شعرشدمشکل. کجای دل سرایت شد درین دریای طوفانی نگاهی بر من وکِلکی که افتاده کنون برگِل. ........ بمان استاد غمواژه که بنشانم تو را در سر بگو مطرب بیارد بر من آهنگِ دف و ساغر. شرابِ نابِ شیراز و سرِ رویای او بازی فدای چشم وابرویش که دلرا می کند پرپر. ........ مرا استاد غمواژه ، نگاهی تازه می خواهم خودت دانیکه تکرارست جزین هرجمله و آهم. بزن بر چنگ و گیتاری که در قلبت نهان داری که فکر ناب چون سوزن ، منم انبارِ پُرکاهم.
