مادر بزرگ قصه ها از غم بگفتا با خروش «گل با قالی»با«مَخمل..گفتم که چی؟گفتا:خموش! دردِ عظیمِ سینه اش ، نَقلِ هزاران درد بود با سر اشاره کرد مرا ، تا قرض گیرد هر دو گوش! گفتا ندار ی تو خبر از دخترِ کبریت فروش آن دختر بی یاور و بی سر پناهِ ژنده پوش!!! دید ش نمی چر خد زمان با پول چند کبریتکی تغییر داده حرفه اش ، مشغول کار عیش و نوش! «آنِت» به دیسکو می رود هر شنبه با یاری جدید «پرین» دو روزی می شود دیوانه گشته بر سروش! میگفت دیدست دوستی،«نِل» رادرآنجا با «کوزت» آنقدر«وُدکا» خورده اند تا رفته اند از عقل و هوش! وای از «حنا»ی مزرعه کآنجا به اکستازی دچار «آنه» به طرز دیگری ، خونم بیآمد تا به جوش! بیچاره بابا در پیِ «جودی» به عینک گشت دچار جودی کنارش هست و او،نشناختش ازرنگ وبوش! دیگر خیانت مُد شده در عرصه ی دیوانگی هادی، هدا را می کشدچون دیده او را با کوروش! «سیندر»خواننده شده،عکسش خبرسازست هنوز شهزاده را با کفش کُشت،اصلاً نمی آرند به روش! مادر بزرگ قصه ها ، پر غصه بود و پر زِ درد دردی که ویروسی شده در کسب و میزانِ فروش! کودک که بودم هشتِ صبح، مشتاق کارتونها تمام «بامزی ، ملوان زبل ، تام و جری و زنگِ موش»! اکنون انیمیشن و زن ، در آنتا لیا یا دبی کنسرتِ مجانی شده ، دردا نیاید تا به شوش! بر سینما ی کودکم رحمی نکردند وایِ من دیگر نمی بینی اثر ، آن کارتون محبوب کوش؟؟؟
