ز عمق جان خويش امشب صدايت مىزنم هر دم به اميدى كه دريابى تو درمانى بر اين دردم صداى نالههاى من مگر درمان دردم نيست؟ كه با هر ناله و شيون، چنين پيش تو رخ زردم تو خود گفتى كه محرم شد هر آن كس با تو همدم شد نظر انداز بر من كه به دنبال تو مىگردم در اين تاريكى و ظلمت مرا بر تو اميدى هست اگرچه دانم اين نكته كه با شرم بر تو رو كردم زنم سجده به درگاهت،نظر بر حال زارم كن اگر شايسته هستم من، رهايم كن كه در بندم
