اشتباه

قابل تو را نداشت آن دلی که برده ای
خط بزن مرا برو تا زمین نخورده ای!



فصل شاعرانه ها با تو سر رسیده است

عاقبت کبوتر از ، آشیان پریده است



پا برهنه آمدی تو به خوابهای من

ردپای تو نماند روی خاک این بدن



من که در نگاه تو یک سوال مبهمم

پاسخی نداشتی ، پاسخی نمی دهم



نه! گناه از تو نیست ، پای من نوشته شد

آخرش به دست من هرچه پنبه رشته شد



این سکوت تلخ هم ، طعم قهوه می دهد

فال هم دروغ بود ، اشتباه تا چه حد!



تو چه زود می روی ، یک ستاره می شوی

شایدم شهاب ، نه ، پاره پاره می شوی ؟​