دیوار سقف دیوار ای در حصار حیرت زندانی ای درغبار غربت قربانی ای یادگار حسرت و حیرانی برخیز ای چشمه خسته دوخته بر دیوار بیمار بیزار تو رنگ آسمان را از یاد برده ای از من اگر بپرسی دیری است مرده ای برخیز خود را نگاه کن به چه مانی غمگین درین حصار به تصویر ای آتش فسرده ندانی با روح کودکانه شدی پیر یک عمر میز و دفتر و دیوار جان ترا سپرد به دیوان پای ترا فشرد به زنجیر برخیز بیرون از این حصار غم آلود جاری است زندگانی جاری است دردا که شوق با تو غریبه است دردا که شور از تو فراری است برخیز در مرهم نسیم بیاویز هر چند زخم های تو کاری است آه این شیار ها که پیشانی است خط شکست هاست در برج روح تو کزپای بست روی به ویرانی است خط شکست ها ؟ نه که هر سطرش طومار قصه های پریشانی است ای چشم خسته دوخته بر دیوار برخیز و بر جمال طبیعت چشمی مان پنجره واکن همچون کبوتر سبکبال خود را به هر کرانه رها کن از این سیاه قلعه برون آی در آن شرابخانه شنا کن با یادهای کودکی خویش مهتاب را به شاخه بپیوند خورشید را به کوچه صدا کن برخیز ای چشم خسته دوخته بر دیوار بیمار بیزاره بیرون ازین حصار غم آلود تا یک نفس برای تو باقی است جای به دل گریستنت هست وقت دوباره زیستنت نیست برخیز
