چه جای ماه که حتی شعاع فانوسی درین سیاهی جاوید کورسو نزند به جز طنین قدمهای گزمه سرمست صدای پای کسی سکوت مرتعش شهر را نمی شکند به هیچ کوی و گذر صدای خنده مستانه ای نمی پیچد کجا رها کنم این بار غم که بر دوش است ؟ چراغ میکده آفتاب خاموش است
