تاب می خورم تاب می خورم می روم به سوی مهر می روم به سوی ماه در کجا به دست کیست بند گاهواره ام ؟ برگهای زرد برگهای زرد روی راهی از ازل کشیده تا ابد مثل چشم های منتظر نگاه میکنند در نگاهشان چگونه بنگرم چگونه ننگرم ؟ از میانشان چگونه بگذرم چگونه نگذرم ؟ بسته راه چاره ام از درون آینه چهرهای شکسته خسته بانگ می زند که وقت رفتن است چهره ای شکسته خسته از برون جواب می دهد نوبت من است؟ من در انتظار یک شایاره ام حرفهای خویش را از تمام مردم جهان نهفته ام با درخت و چاه و چشمه هم نگفته ام مثل قصه شنیده آه نشنود کسی دوباره ام ای که بعد من درون گاهواره ات سالهای سال می روی به سوی مهر می روی به سوی ماه یک درنگ یک نگاه روی راهی از ازل کشیده تا ابد در میان برگهای زرد می تپد به یاد تو هنوز قلب پاره پاره ام
