روزگاری انتهای جاده ای که به فراز می بردم ابتدای جهان بود بزغاله ای سبکخیز بره ای سفید و سیاه که زنگوله بر علف می کشید و سر به زیر می دوید اسبی خمیده بر قصیل دیرمان که سر بالا می کرد و گوش که می خماند انگار به انتهای جهان نگران می شد زنی جوان به جامه رنگین جوانی با شانه های پهن برهنه که به گندمزار برشته شناور بود جهان ابتدایی چنان خرم و شیرین داشت اما اسب که به انتهای جهان می نگریست مرا به شعاع تیره ای به دیاری ناشناخته فرو می لغزاند که ناگزیری رفتن چون معشوق دیوانه ای بر آستانه اش در انتظارم بود سوار بر شعاع نگاه اسب رفتم تا به انتهای جهان برسم تا به ابتدای شیرین آن فراز شوم اینک باز می گردم از انتهای تلخ جهان و اشتیاق دیدن بزغاله و اسب بور خمیده بر قصیل و زن جوان به جامه رنگین روستا دلهره امن را دوچندان کرده است زنی جوان به جامه جین آبی سوار بر موتورسیکلت به استقبالم می آید نوه کوچکم است و بر کناره راه سیمانی روستایی اینک پالایشگاه دخترکی گلهای رنگارنگ پلاستیکی می فروشد ارکیده و گلایول و سوسن آری و بولدوزری زرد آن سو تر مانند ورزویی مست سر زیر کنده های فرسوده کرده است و به رودخانه می اندازدشان مردی جوان نبیره ام به لباس و کلاه خود ایمنی پیش از سلام می غرد اول قرنطینه نیای بزرگ از انتهای جهان به ابتدای جهان بازگشته ام نه بر شعاع نگاه اسب نه در قرنطینه نبیره ام جایی ایمن نمی یابم به ابتدای جهان از کدام راه کوره توان رفت ای آسمان
