سنگم سنگ سنگ بی کم و کاست و چنان در آغوش فشرده ام خود را که رهایی را گریزی جز شکافتن نیست سنگ سنگ با این همه ای رود سبز تابستانی از فرازم بگذر ساقه های سست آبزی و خزه های بلند را بگریزان از من و درنگ قزل آلا را بر گرده هایم جاودانی کن بر سنگم زندگی خیس و سرایان می گذرد و زندگیم گوهری است غریب یکی شده با ذرات جهان چنانکه یکی شده ام با جهان در او خشک و خاموشم مپندار پر آواز و خیس و خاموشم خاموش نه مدهوشم ای رود سبزم از کناره هایم بگذر منقار سخت بارانیت را بر جداره های جان کیهانیم پیاپی فرود آر همین فردا خواهی دید که خواهم ترکید و زیباترین شقایق جهان را ارزانی چشمانت خواهم کرد
