چگونه دوست بدارم سپیدار را که دار می پرورد در آغوش برگ و زمزمه شکفتگی و سرسبزی است ارمغان بهار و خیال گل و صدای پرنده برابر نومیدی جنجال می کنند گل سرخ اما چشم بیدار را به عربده می خواند به شور کدام بلبله داری ای زبان بریده به جنگل صنوبر و باغ نسرین ؟ گل نسرین اگر گونه خراشیده دخترم نیست تمامی سپیداران جنگلی تابوت های ایستاده برادرانم هستند گونه خراشیده دخترم به اشک و بوسه شفا می یابد زلف برادرانم اما از ماسه کویر نخواهد رویید باز
