خوشتر آنک بخوانم و بخوانم سنگ بر شانه و دلرها واپس نمی نگرم که چه بوده است به پیش نمی نگرم که چه مانده ست می روم و می خوانم و نومیدی خود را به دلشوره نیامده های دوردست غنا می بخشم آن سوی این چکاد چکادهایی است و نفرینیانی چون من سنگ به شانه و آوازخوان فراز می روند یا در نشیب تند سر در پی کولبار نفرین که اینک بازیچه ای شده است هیاهوگر و رقصان شتاب گرفته اند مگر نه آوازشان را می شنوم ؟ بکوشم و بلندتر بخوانم ترانه ام را تا غلغله ارکستر عظیم هجاهامان پژواک هول و هیاهو درافکند کوهسار نفرت و نفرین را تا دل در دل خدایان نماند و رگ دررگشان فرو پیچید از غضب واپس نمی نگرم چرا که به ناگزیر باز می گردم سر در پی کولبار نفرینم که اینک بازیچه ای است
