به آوازی می اندیشم که شبی پر شور زیر پنجره ای به غفلت خوانده باشم به دلی که پشت پنجره گریسته باشد و به انگشتانی لرزان که فشرده باشد میله ها را در آن کوچه های تیره دراز دور نوجوانی چه کسی به شور و شیدایی خوانده است لحظه ای که کنار پنجره من به دریا و ماه درشت پریده رنگ می نگریسته ام ؟ ورنه به تاریکترین کوچه های رویا سرگشته چرایم ؟ و چرا به آشیانه و بالینی اندیشه نمی کنم به تاریکترین کوچههای رویا که تشویش چهره به شیشه های پنجره چسبانده و سایه های تردید هر سویی در تاریکی آویزان است این کیست که شوریده وار می خواند و ندارد پروایی از نهاد نا ایمن ظلمت ؟ چه کسی را گریانده باشم به آواز که می گریاندم این گونه هر آواز نومیدانه ولگردی ؟ جایی دلی آزرده ست از من ؟ بی خبر که دل شوریده ام از هزار جا ؟
