چه قشقرقی سپیده بر نیامده رویای گنجشکان را آشفته است بی خیال خفتگان اردوگاه آنها زنجیرهای برنجی آوازشان را از شاخه ای به شاخه دیگر می بافند و منقار به منقار ولوله می کنند درختان سدر و گز این بستر همیشه سر سبز خواب شبانه گنجشکان طلسم شده اند در فضا و بر درون پر غوغای خود نیم زلفی خمانده اند اردوگاه اما بی خیال زنجیر بافی بی قرار گنجشکان غلتی می زند و پتو بر سر می کشد شاعر نگران سپیده دم رو به شمال کائنات زمزمه می کند
