چگونه به تصرفت اندیشه کنم که از دستبرد خیال و رویا به دوری با آنکه در یک قدمیم می گذری و بوی گرم نفس هایت ویرانم می کند ناگهان کنار خویشت می یابم بر یک میز ناباور که شوخ و شیرین نشسته ای لیموی سبزی از بشقابم بر می داری و اخم شوخ و ترشی را با شکر دندان می آمیزی یک لحظه بعد اما پنجاه سال پنجاه هزار فرسنگ از من دوری و به خیال و رویا تن در نمی دهی اینگونه زیستنت شور به نهادم می زند جوی زلال نازک کوهستان که از نیان نفت و گوگرد و پیشخوان های چرب می گذرد چگونه به زلالی نگاه و دندانت خواهی ماند ؟ اما تنها در این جهنم چرکین است که گاه گاه می بینمت که رو بروی خیال و رویایم می گذری لیموی سبز ترشی از بشقابم بر می داری و اخم شاد شیرینی در جانم می ریزی و هیچ گاه تن به خیال و حضور به رویا نمی دهی
