بانوی رنگ ها از دیدار آبی ها چه می آورد جز لبخندی که برکه ریگ قرمزی است و دندانی که تلالو مرواریدهای نبسته به آینه تقدیم می کند سبز رفته و گلگون برمی گردد از میانه گیلاس ها با گونه ای و لکه سرخی جگر چلانده گیلاسی که ستاره را به خسوفی دل انگیز می آراید در برکه بی نیاز نماز وحشت و طلسم هیاهو چه می دهد به من این جان زیبای گندمی؟ شیهه ظریفی از خنده که مادیانی از دشت های خاطره روانه می کند به امروز و می آرایدش به رویا در فردا بانوی رنگ ها گیلاس ها جگر چلانده مرا ارمغانت کرده اند و تو سیب دلم را که گاز بزنی شعری از آن بر می آید که زخمی لذیذ و آهی رنگین است بانوی گندمی از میان گندم ها چه می آورد جز وسوسه گناه ؟
