من سزاوار غَمَم یا غم سزاوار من است ؟ کاین چنین دستان غم،دارد دو دستم را بدست آنچنان غم با دل من ،عهد خود محکم نمود کاین دل دیوانه در را روی شادی ها ببَست گویم ای دل بشکن این پیمان و خود را وارَهان گویَدَم نه، آخر این دل در وفاداری تک است گویَم ای دل،کِی تو با غم عهد وپیمان بسته ای؟ گویَدَم بردی زِ خاطر ، نازنین ، روزِ الست... بایَدَم با غم بسازم یا که دل را وانَهَم غیر این با من بگو آیا خدایا چاره هست؟ بیش از این دل را نباید سرزنش سازم چرا؟ چون وفا با غم نماید،وین خدایا مشکل است ! !
