این منم یک شاعر ِ شاکی، میان ِ بنده ها شکل ِغم هستم ولی پنهان شوم در خنده ها! سینه ام را می فشارد بغض پنهان در نفس خوب می دانم بپاشد آخر از هم دنده ها از رضایت نیست این خاموشی ِ طولانی ام مرده ام در خود!به ظاهر مانده ام با زنده ها *** نام ِ من آدم !ولی از جنس ِ حوّایم چه غم؟! چون پناهم می دهی یا رب تو از درنّده ها!! قدر ِ نام ِ خود نمی دانم خداوندا... ببخش ثبت کن اسم ِ مرا هم در صفِ شرمنده ها...
