دیرگاهیست که قلبم ززمین سیرشدست رفته درفکروزعالم همه دلگیرشدست قصه ی کودک بی نان وشب وسردی آه ونداری که نگاهش به زمین میخ شدست پسرازطعنه زدن برپدرش شرم نداشت ونمی گفت :که آری پدرم پیرشدست پیرمردی،به سرقبرزنش می نالید که تورفتی وندیدی پسرت دیوشدست دیدی آن شیخ که مارابه ره نیک بخواند عاقبت رفت ونکوشیدوزمین گیرشدست ای دل ازغصه منال وره نیکی سرگیر درجهانی که سراسر همه تزویرشدست
