تو قرنتینه ی احساس دل من عاشق عاشق تویخ وقطب زمستون دل من گرم دقایق توخیال توی زمستون زیربارون باهمیم باز من باتو،توبامن وما،میکنیم قصه روآغاز چقدرقشنگه اینجاآسمون ابری ونازه قصمون شروع نشدکه،داره بارون می نوازه توبه من گفتی عزیزم ببین بارون چه قشنگه من وعاشق عاشق اماانگار،دلی تنگه آره بارون روی این تن به چه سنگینی می تازه بی خبرازاینکه این تن تودلش به تو می نازه آسمون باریدوبارید،نه کم ونه ته می اومد سرراه ما دوعاشق سایه بون راهی اومد زیرسایه بون نشستیم تادل ابرا سبک شد واسه هم ازعشق میگفتیم،چیزی که موندوبزرگ شد حالاچندسالی گذشته من دوباره زیربارون من همون عاشقم اما این دفعه دلم پرازخون حالاآروم زیربارون به یادت قدم میزارم اماتو،نیستی وچشمام به یادت دارن می بارن آره انگاراون اون دفعه ابر،قصه ی مارومی دونست واسه این همش می نالید،اماکاش دلم میدونست چشمای من وخیابون خیسه ازخاطرویادت شایدم توآسمون تومی باری دلتنگه یادت؟ توکه سهم من نبودی آسمون سحرونشون داشت توروازمن که ربودو،حالااشک شوق میادجاش باشه توزشوق ببارومن به دلتنگی اسیرم توکه عشق من روبردی من اینجاغریب می میرم قصه ی من وتوامابه یه سطرهم نرسیدکه تومنوگذاشتی رفتی آسمون می غریدازدل آسمون سرت سلامت توکه عشق من روبردی قصمون شروع نشدکه دفتررو بستی وبردی
