ای وای قلب خسته ام کم دربه در نمی شود جزچشم های بسته چیزی که ترنمی شود صدبارله شدوشکست درانزوای بی کسی اما به جزخودش کسی هم باخبرنمی شود پوسیده ام درون خود،انگارسردومرده ام دیدی برای مرگ من خاکی به سرنمی شود بغضی نشسته درگلو،درانتهای حنجره بعدازگذشت سالها آرام تر نمی شود سبزوسفیدوصورتی هم رنگ قسمتم نشد جزاین سیاه لعنتی رنگی دگرنمی شود
