چیستم؟سایه ی متروک زنی افسرده غنچه ای وانشده دردل خودپژمرده خاطری تلخ ازایام بلندیک عمر بی گناهیست گناهی که مرا آزرده خوب می شداگرازشهرشمامی رفتم قامتم تاشده ازبس که ستم را برده کاش می شدخودم ازیادخودم می بردم آن همه زخم که برقلب خرابم خورده
