جوانه های سبز و ریز گاه که در سکوت خود می شکنم به سادگی بوی بهار می وزد، به ماندن دوباره گی ساده و بی ریا چرا، دست بکش ز ماندنم من که درخت بودم و خشک شدم به سادگی رفتن من بهانه بود برای آن جوانه ها طاقت من تمام شد به پای بی بهانگی جوانه های سبز و ریز، بزرگ میشوند چه زود تا که به آسمان رسند به پیش آن یگانگی من که عجول بوده ام برای قد علم شدن حال ببین تبر چه سهل، میزندم به سادگی
