چوپان دل

ما دُرد کشان درد خویشیم این خنده مبین که غرق ریشیم

دردانه دردیم و رهاییم
فارغ ز غم اندک و بیشیم

پندی نشنیده ایم از کس
ما پند دهندگان خویشیم

بر جان و دل کسان چو بذریم
بر مزرع جان خود چو خیشیم

گر زهد بُوَد راه دل ار می
ما فایده برده از دو کیشیم

زاهد تو مزن طعنه باطل
ما رسته ز آزار و ز نیشیم

چوپان دلیم و غرقه در نی
فارغ ز جدال گرگ و میشیم

راضی به رضای او نشستیم
دل کنده ز آتی و ز پیشیم
​