ذهن من دفتریست رازآلود مثل راهی که خفته در مه ودود سطر سطرش نوشته در ابهام مثل شعری که هرگزش نسرود هر ورق دفتریست با صد برگ سبز و آبی بنفش وسرخ وکبود نقشهایی که رنگ مبهم داشت شعرهایی که آخرش گم بود رنجهایی پر از حلاوت درد ناله هایی ز نای زخم آلود میگذشت از میان ذهنم لیک بهت این ره مرا زخود نربود گرچه دورم سریع خواهم بود تا رسیدن به او نمیتوان آسود میروم تا نهایت این راه میروم تا نهایت معبود
