باز امشب دردهایم درد بود زخم وخون بر جان من همدرد بود ذهنم از دستم به بیرون میگریخت بوی لیلی بود و مجنون میگریخت خسته بودم از هیاهوی درون از نفس افتاده تن جانم فزون یک نفر در کوچه هایم میدوید ناگهان سودای دیگر میرسید محو این فریادهای رنگ رنگ میکشیدم خویش را در خویش تنگ می کشدم خویش را در خویش و درد دست خود را بر گلویم تنگ کرد سایه ام حیران به من اویخته فتنه از هر سو به جانم ریخته اخر امشب تا سحر نتوان کشید این تقابل را بدین گونه که دید?
