شاید این لحظه دگر نقطه ی پایان باشد شاعری دود شده گفتنش آسان باشد لحظه ای مکث...صدای نفسی سنگین است شرم خودکار! که پس داده و گریان باشد دلکم خسته و بی روح ، پر از دلشوره چو غزالی که پی اش ببر، پریشان باشد مرگ شاعر بُِود آن روز که تا آخر شب در سرودن همه ذوقش چو گریزان باشد خنده دار است ولی جمله و تعبیر من است: در کجا آب روان تشنه ی لیوان باشد بِدِرود ای همه ی شور و شعف های قدیم شاید این لحظه دگر نقطه ی پایان باشد...
