دلم گرفتـــــــــه تر از خاطــــراتِ گلـــــدان ها دلم گرفتـــــــــه تر از لاله ها و ریحـــــــــان ها به قلب آبی من می کِشـــــــد غمــــی چنــــــگی امـــــان ز تارِ جدایـــــی و سازِ هجــــــران ها دلا بســـــــــوز و فنـــا کن تمام جانـــــــم را که عشـــــق واژه ی نابی بُــــود ز دیـــوان ها فغــــــــان به حال غریبی ، امـــــان ز تنهایی که عاشــــقی شـــــــده آواره ی خیــــابان ها دوچشم من شده سیلی زِ اشـــــک پی در پی شکسته ای تو چه راحـــت تمام پیمــــان ها نیامدی و شکستم به پـــــای پیـــــــمانت وفا به عهد تو دارد عــــــــــذاب و تاوان ها نگر چگونه غــــــزل شد تمام احســـاسم... به حس این غزلم غم کند چه جـــولان ها!!
