لبخند تلخ... رسیده مرگ من اینک بخند بر حالم بساط ولوله پا کن، بگو که خوشحالم تو رقص می کنی و من چه تلخ می خندم چه شوم و تلخ و غریب ست بخت و اقبالم تمام عمر من افسوس و آه و ماتم بود چنین گذشته همه روزها و هر سالم دریچه های امیدم غریق خاموشی فدای هق هقتان غنچه های آمالم... غروب می شود و شب چه زود می آید عجب خیال محالی ! کسی ست دنبالم؟؟ لباس عاشقی و عشق سهم آدم بود چرا؟چگونه شکستم؟که کرده اغفالم؟ تمام لوحه ی من را سیاه بنوشتند که جمله ها همه زجرست و نقطه اش خالم چه روزگار پلیدی ...روزگار پلید... غم و غریبی و غربت شده ست اموالم... ببین جنازه ی سردی که یکه و تنهاست خدا چه بوده گناه و چه بوده اشکالم؟؟؟ چرا کسی خبر از مرگ من نمی گیرد!!!! کسی سیه زند آیا به قاب تمثالم؟ تمام این بدنم بو گرفته از غربت ز بخت شوم من انگار مرده غسالم برای باور مرگم بدان که حافظ گفت: که مرده شاعر آبی دلت بدین فالم
