ببر امشب مرا امشب مرا از خاطر خویش که امشب میگذارم سر به بالین تر خویش من آزارت ندادم جز وفا راهی نرفتم دلت آمد زنی از پشت بر من خنجر خویش تو رفتی شانه ایی کو تا گذارم سر که امشب بکوبم بر در و دیوار تنهایی سر خویش من امشب در کدامین کهکشانم خانه ام کو که در این تیرگی گم کرده ام من اختر خویش من اشب تا سحر میمیرم و دلشاد هستم که برگردن گرفته خون ما را دلبر خویش . . . دوباره یاد تو در ذهن من میشد تداعی چرا من برنمیدارم شبی دست از سر خویش تو از من دوری و از من گریزانی ، ولی من شما را سالیانی میشناسم دلبر خویش
