آلاچیق

روزهای اول دلواپسی

غصه هامان در گلو فریاد شد

روی تنهایی ما خطی کشید

فصلی از ناباوری ایجاد شد

_ بی رخ او شاه دل سرباز نیست

بازی ما بازی شطرنج بود

ما برای زندگی شش خواستیم

شانس هم با ما فقط تا پنج بود

_ سایه های ترس و وحشت بود ، آه

التماس چشم ما بیهوده بود

از چه می ترسی بگو آن شب چه شد؟

واقعیت ! دست ما آلوده بود

_ شعله تردید را بالا کشید

مرزهای عشق را نشناخت ، رفت

روز اول مهربانی هدیه داد

روز آخر کار دل را ساخت ، رفت

_ شعله های آبی و سرخ گناه

مثل دلهامان هزاران رنگ بود

آتش ما زیر خاکستر نبود

در سکوت تلخ ما هم جنگ بود

_ پنجم آبان هشتاد و چهار

دست او داغ و پر از اندوه بود

زیر آوار پشیمانی ما

توبه هامان توبه نستوح بود

_ دست بی رحم جدایی ها کشید

در نگاهش طرحی از پائیز را

کاشکی باور کند یک لحظه او

اشکهای بی سبب سر ریز را

_ مانده از آن همه شبهای تهی

چند عکس و نامه و امضاء و نام

می گذشت از پیش چشمم مو به مو

حرفهایش مثل یک فیلم درام

_ در هجوم اشکها گفتم بمان

پاسخ چشمش چه بی تصدیق ماند

باور تنهایی ما سخت بود

خاطراتم زیر آلاچیق ماند