نه همین لحظه سخت که من از دوری تو میسوزم... نه چنین سخت تر از آنچه دلم می بازد... نه به این آه پر از زخم که دارم به نفس نه به این خسته بی حوصله دل نه به این آتش افروخته در سینه من... نه به پاکی، نه به بی مهری تو به همین صبر ستایش گر تو... دل من سنگ نبود... دل من خاطره عشق تو بود... دل من مثل صدایی در کوه و به نرمی چو نسیم... و به آرامی یک جنگل سبز و چنین سخت تر از آنچه دلم می بازد در پی چشم تو چون ثانیه ها می تازد ... و تو هم می نازی ... همچنان می تازی... و شب و آن همه شب هوس از بوسه لبهای تو ساخت... و نگاهم به تو و چشم تو زل زد و در آن چشم سیاه به جز از عشق ندید... اربعینی که گذشت جرعه ای عشق چشید... در همان شب... من پر از یاد تو بودم... آنقدر شعر سرودم... که شد از روشنی چشم تو لبریز وجودم... و سحر نزدیک است... و من از دوری تو می سوزم... شعر من بی تو و چشمت چقدر غمگین است چقدر تاریک است... _ _
