مثل اعجاز شبی، پر رمزی و سکوتت زیباست و قداست شده در چشم تو حک آری امشب ، از سکوتت جاریست رنگ مهتاب شبی ویرانگر و نفسهای مرا تا ته. شب می خوانی من ز ویرانی شبهای دگر می آیم و دو صد شب که نگاهت شده جایم سر هر شانه ی تو معوایم چه فرو رفته به یک بغض غریب ناله های دل بی پروایم من ز ویرانی شبهای دگر می آیم تو از این دل، دل¸ دیوانه چه خواهی ز تماشای نگاه تو پریشان شده ام تو خودت خواندی ام از دور ترین نقطه دانشکده مان یادت نیست و من آن روز ترا فهمیدم و شبی باز شد این در به تماشای نگاهت و تو گفتی که مرا دوست نداری زیر مهتاب ترین نور خدا جا خوردم..... . . . می شمردم تبش قلب خودم را و نگاهت پر ¸ غمهای شبی عصیانگر و من از لای نگاهت ذهن مغشوش ترا کاویدم توخودت می دانی آن شب از اول عشق تا سحر باریدم زیر دستان تو را پل زدم از احساسم و تو آرام مثل آرام ترین اقیانوس و شده ماه در آن شب چون فانوس با نگاهم همگام و قدمها موزون دست تو داغی دستان مرا میفهمید تنم از آن همه عشق آتشی داشت به جان گر گرفته است لبانم بوسه هایت گرم است چه شبی بود بی رنگ ترین شب، شب تنهایی ما بود....
