يكي از شبهاي خدا كه پر از دلهره بود همه در كلبه ي درويشي ما جمع بودند . عده اي محو تماشا عده اي گرم به حرف دسته اي در خود و مشكلاتشان غرق بودند . مادرم بيتاب بود و زمان بي انصاف مثل برق پيش مي رفت . سفره اش خالي بود چهره اش از شرم خيس بينوا مادر من آبرويش مي رفت . من دلم سخت شكست بر لب پنجره اي ايستادم و خدا را ديدم كه به من مي خنديد حق هم داشت مدتي پيش به او خنديدم . تا كه آخر سفره ي خالي مادر پهن شد بادي آرام وزيد آبرويش را برد همه حضار به ما خنديدند .
