آنگاه که مرگ قفسی ساخت به اندازه ی قبری دلگیر و تو را در آن حبس نمود کمترین فاصله ی من با تو مشتی خاک است که شاید روزی با یک عطسه ی باد به دیاری دیگر بگریزد همان واژه ی خشک ،که از دوری آب تشنه می مانَد هرروز، در گلدان حیات اما بیشترین فاصله ی من با تو پشت دروازه ی چشمانت ، به فراوانی پیداست که دگر بار به من خیره نمی گردد و برای همیشه ، آن درگاه بسته باقی خواهد ماند قلب آواره ی من بعد ویرانی چشمان تو از من پرسید: او کجا رفت؟ کجا رفت؟کجا رفت؟ من به دامان گمان ها که رسیدم گفتم: شاید او همچون ماه سفری داشته تا آن طرف خانه ی ابر آری،تا به دست شب تنها برسد او به ظلمت ها رفت ، تا مگر قطره ی نوری بچشد و در آن رنگ سیاهی که من و تو از آن بی خبریم خبر از فانوسی ، خبر از چشمه ی نوری برسد روح پژمرده ی من ، هر شب از قاب خیال ماه را می دید که با اسب سیاه هدیه آورده برای همه ی ماهی ها عکس آن ماه در آب ترس ماهی ها را ریخت و به آنان گفت راه کجاست حوض ماهی ها زان پس روشنِ روشن بود و دگر ماهی ها ، گم نگشتند در آن اما،روزگاریست که آن ماه بزرگ از من و حوضچه ی خانه ی دل پنهان است و سیاهی چون باران ، به سر و روی زمین می بارد و نگاهش چون سار خبر از دلتنگی ،خبر از بی تابی ، خبر از غصه و غم می آرد *** زیر سنگینی چشمان فریبنده ی این دنیا ساعت خانه شکست و زمان گم شد همچون عکسش که در لای کتاب در همین غفلت از او غرق شدم و همانند دگرانسان ها بردم او را از یاد تا سرانجام شبی با ناله ی یک مرد پریدم از خواب ناگهان ترسیدم ، سر که بالا بردم دب اکبر را دیدم با تابوت سیاه و به دنبالش پروین با کفنی از جنسِ متراکم شده ی قطره ی آب با خودم گفتم: ای کاش که می شد شب را با سوزن خواهش در دست همچون بادکنک ترکانید تا مگر ماه ز خواب ابدی برخیزد یا که این ظلمت شب در نگاه منِ تنها بمیرد دیگر
