با هر سکوت پنبه ای آسمان ، کویرــ چون کوره های داغ پر از غصه می شود چشمان خیس و ملتهبم در نقاب درد همچون گذشته شاهد این قصه می شود وقتی که لاشه های محبت درون شهر تصویرهای ممتد و سیّال یک عزاست باید سرک کشید و به قلبت نفوذ کرد این آخرین شهامت یک روح بی صداست تو از ستارگان غریبی که سرنوشت با دست های وحشی خود آفریده است یا شاید آن جزیره ی امنی که او ترا در لابه لای این همه عصیان کشیده است بر طالعم بتاب و مرا زنده کن که من منظومه های مرده ی عشقم بدون تو یک کاغذ سیاه و سپیدم وَ این سرود ــ حل کرده واژه واژه ی غم را درون تو ذهنم چروک خورده و مخدوش وُ باطل است از تازیانه های نصیحت وَ درد عشق ای قهرمان ساده مرا با خودت ببر تا باغ های سرخ و زمین های زرد عشق
