آتش

آتشیم کز داد این دنیا فروزانیم هنوز

خسته و پر بسته و در کنج زندانیم هنوز

سال هجده را نهادیم پشت سر اما چه سود

در قفس چون بلبلی افسرده پنهانیم هنوز

ناصحان با طعنه گفتند آرزوی ما خطاست

زین سبب بیهوده در خود ما پریشانیم هنوز

خرمنی از آرزو آتش زدیم اما چو بید

غوطه ور در این زمستانیم و لرزانیم هنوز

تو در آن خاک وطن آسوده خاطر مانده ای

ما در این خاک غریب از خود پشیمانیم هنوز
​