««« او خواهد آمد »»» مرد دریـا دیده شب بود و شرجی ، شعر من با شبنمی سرد انگار داسی ساقه هایش را درو کرد لب تشنه ، تن خسته ، زمین آغشته با سنگ دل مطمئن ، از انتهای عمر این درد از گامهای او عقب افتاد دریا وقتی تلاقی کرد در چشمان آن مرد خورشید از خجلت درون شب فرو رفت رنگ غروب سرخ چشمش رفت ، شد زرد شب آمد و ماه و ستاره ، خواهشی سخت ای آسمانی مرد دریا دیده برگرد
