خسته ام من ، خسته از واژه های افلیج ِ بی بنیاد خسته از پرده نشین ِ سکوت ، در بن بست ِ رنج آور ! خسته ام من ، خسته از چُرت ِ گاه گاه ِساعتی کهنه که میبازد به بانگ ِ جبر ِ این دنیا و ساده میخواهد که من وُ لحظه و ُدل ، در جوار ِ سرشت ِ این دنیا ، ببافیم یک رویا را ! خسته ام من، خسته از شکسته های بی مصرف ِ پاسخ در خفاء ِ عشقی پاک . خسته ام من ، خسته وُ عاصی از قید ِ اشک و بُغض ِ عریض ! خسته ام من، خسته ز تسکین ِ دزدانه از جانب ِ باور و تلخی اشکی که می بارد به تقدیر ِ دلیل ! خسته ام من ، خسته از دهانه ی یک درد بر قلب ِ عاشقی که میگرید ، از هجران ِ معشوقش ! خسته ام من ، خسته از فهرست ِ این دنیا که فوق ِ شرح اش نوشته " فریب " . خسته ام من ، خسته از خزیدن ِ آه ، بر پاره های امیدم ! ـ فردا که می آید من و عشق یک گُم گشته ایم دنیا ، کف میزند به ناز ، من و عشق یک بازنده ایم؟ !! خسته ام ، خدایا ، از تو خواهم یک دلیل .
