حدود

هر چه مسیر ِ دلم را ،

به وقت ِ " تو " عشق کاشتم

هر چه تاب ِ دعاهایم را

به آیه ی " اطمینان " خواندم

نمیدانم کدام نیّت بود ،

که حدود ِ تو را

از نشانه ی قلبم گُمراه کرد .



با اینکه تعریفی از من ، بی تو نیست

چرا هر وقت که به تماشای خودم می آیم

قلب ِ شکسته ام را ،

پُشت ِ حوصله یی از تو پیدا می کنم

که روبه روی باور نشسته است وُ

به خستگی ِ " سکوت " می نگرد ؟!
​