ای شادی های ِ ضعیف که در بازوان ِ فراق ، تقلای اشک دارید و ای صاحبان ِانگیزه ی بودن که در گستره ی حقیقت ِعشق ، تنهایید . میدانم، نیز شما هم ؛ تلخی واژه هایم را ، شِکر پاره ی دفترم کرده ام تا اینهمه حروف ِ افسرده به جان دادن ِ واژه ها ننگرند ! و نمیدانید آه نمیدانید ، چه انتظار ِ سردی ست وقتی ، حرارت ِ عشقی را ، به یخبندان ِ هجران بسپارند و اتفاق ِ سردش را به دفتری بنویسند که ورق هایش از هُرم ِ عشق سوخته اند !
