تاب ِ دلم ، تابع ِ دنیا نیست خود بخود که خصومت ندارد با آن. داده رنج ِ هجرانش با نشان ِ آه نیشدار ، زهر ِ درد را ، ریخت ، تا بی رمق اش کند و خون ِ عشق را ملامت کرد وُ گفت : بی قرار بمان ، تا بخندم بر جریانت مقبول ِ من نیستی ، عبور کن ، بی زمزمه ی نَفَس هایت !
