آه ، ای شمع ِ خسته ی گریان در هدف ِ تابدار ِ بی قراری هایت ، چه آرام می سوزی ! و دمادم ، شُکوه ِ جان باختنت را ، چه خوش آیند ، مُنوّر می کنی . بیا و ُدلیری کن ؛ وشعله ی یاغی ات را ، مجالی ده ، بسوزاند ، جان ِ اندوه ِ مرا .
