در این هجران ِ غول آسا ، لغت های درد ِ من بی تو رسم الخط وحشت شد در قلبم ! کوشیدم و می کوشم و می گویم ، مُرشد ِ این عشق را هر لحظه با باور : بی باک باید بود در این دنیای بی مقدار ، و این غول ِ جدایی را ، غالب شد ! ولی انگار ، با هر لحظه ی تکرار ِ این باور ، دنیا ، این خودخواه وُ بی وجدانْ کاتب ِ ایام ؛ نویسد بی تو بودن را ، برای من ! تو می خوانی ، دور از من ، به قدر ِ بی من وُ بی چشم های من و ، پارسای ِ لحظه هایت می شوی ، بی دست های من ! من اینجا درد خواهم شد به هر برخوردی از بی تو به احساس ام و تو آنجا ، می خندی ، به عشق ِ من ؟ برای وحشت ام بی تو ؟ به روی اشک ِ من بی تو ، که خواهد شد سهیم ِ آه ؟ و بعد ِ خند ه های خود ، میلاد ِ سکوتی را ، فرصت ِ احساس می دانی ؟ ...
