سفر که میروی ، چمدانی از نگاهم را با خود ببر ! می آیم ، با تو در کوی ِ پلک هایت ، تا نگاه مرا ، تن پوش ِ چشمانت کنی حالا با من به شبی بنگر که آسمان اش ، سیمای عشق را فراتر از مکان ، به نمایش میگذارد . صدایی از دور گوش ِ آسمان را پُر می کند : " دلتنگم ، کجا میروی ؟ پیکر ِ دلیل ِ فرداها را ، بی من چگونه می سازی ؟ " آسمان خم می شود ! دو دستی را که از یاد بردی " تو " نشان میدهد هم ترا بی حرف !! دست ها که با هم نباشند ، محو ِ نگاه رنگ ِ بی حرفی ست . " من " و " تو " با هم نگاه می کنیم ، به دست های جدا ماند ه مان ـ دست ها ـ دست ها و آنگاه زمین به شکار ِ آسمان می آید و پیراهن ِ نگاه را از چشمانت در می آوری آه چشم ها که عریان شوند میان ِ نگاهم ، بغض ، لحظه ی بی تابی را شبیه درد می بیند و چمدان ِ از نگاهم ، گُم میشود تو بی من ! در جایی که نمیدانم ، از پله ها بالا میروی تا شبت را در ساعت ِ بی من بیارایی ... در جایی که نمیدانم ، در جایی که نمیدانم !!
