دیگر دل ات نمی گیرد. نه در هق هق بی دلیل غروب، که در نم نم مه آلود باران. میدانم بند دل ات جایی گره خورده؛ می دانم بی گره نقشی بافته نمی شود؛ می دانی! پودِ تارِ دل ام بودی؟
